Księża powinni zdawać sobie sprawę ze swojej wyjątkowej kondycji w dzisiejszym społeczeństwie. Nie jesteście – wielebni – żadną starszyzną, jak wielu chciałoby o sobie myśleć, ale macie wyjątkowe powinności i funkcję – musicie przeprowadzić współczesnych Polaków przez czas potęgującego się zamętu i kreowanych konfliktów pomiędzy pseudowartościami. W każdą niedzielę – drodzy księża – macie niepowtarzalną okazję aby porządkować umysły i uczucia milionów naszych rodaków, którzy gromadzą się na Mszach Świętych. I uderzcie się w piersi: o czym wy mówicie, jakie to ma znaczenie dla praktycznych rozterek współczesnych Polaków?!
Nie generalizuje i nie mówię o wszystkich kapłanach głoszących niedzielne kazania. Ostatnio byłem w jednej z parafii na warszawskiej Pradze – Południe. I co uderzyło mnie od razu: kościół był wypełniony do ostatniego miejsca a wiele osób stało nie mając miejsca do siedzenia. I właśnie w trakcie homilii, głoszonej przez tamtejszego proboszcza, zrozumiałem ten – niecodzienny w Warszawie – fenomen. Kapłan mówił jasno, dobitnie, nie wdzięczył się do swoich słuchaczy, ale poruszał aktualne wydarzenia i problemy i starał si znaleźć dla nich katolickie, wynikając z naszej filozofii, rozwiązania praktyczne. Pewnie to mało pobożne, ale mimowolnie śledziłem reakcję zgromadzonych tam parafian. Byli zasłuchani, skupieni i w czasie niekrótkiego (!) kazania przejawiali rozmaite oznaki przyswajania sobie wypowiadanych przez proboszcza twierdzeń. Czasem była to wypowiedź twarda, piętnująca a chwilami dająca oddech i otuchę bo pokazująca perspektywę wyjścia z problemów. Co najważniejsze była to mowa sprawiająca, że ludzie czuli obecność Jezusa Chrystusa we własnych kłopotach i w świątyni. Ksiądz powiedział swoje, dał chwilę oddechu aby zebrani mogli przemyśleć wszystko co usłyszeli, w trakcie ogłoszeń parafialnych proboszcz mistrzowsko rozładował atmosferę mówiąc dowcipnie i rzeczowo. Wychodzący z kościoła ludzie byli poruszeni, rozmawiali pomiędzy sobą. Eucharystia stała się dla nich bardzo istotnym wydarzeniem niedzieli.
Gdyby w wielu innych kościołach odbywały się tak poważnie przeprowadzone i przemyślane Msze Święte, to wyobraźcie sobie jakie zaczęłyby przynosić efekty – nie od razu, ale krok po kroku rosłaby formacja. Okazałoby się, że kościoły staja się miejscami detoksykacji ze szkodliwych wpływów codzienności. Staja się duchowym azylem, gdzie Bóg porządkuje nasze myślenie ustami swoich pasterzy. To wcale nie jest żaden idealizm a jedynie przypomnienie jednego z najważniejszych zadań dla stanu duchownego. Ksiądz nie jest zawodem, jest posłannictwem i misją i jeżeli kapłani codziennie będą to sobie uświadamiać unikniemy wielu rozczarowań. Tu nie ma co opuszczać rąk i zasłaniać się „czasami”, mediami, tendencjami…tu trzeba zakasać rękawy i walczyć. I właśnie takie walczące kazania powinny być przygotowywane na Msze. Homilia to nie może być jedynie świętoszkowate rozważanie usłyszanego właśnie fragmentu Ewangelii, to musi być materiał do przemyśleń, Boży pocisk wysłany do ludzi. Ciągle w niedziele gromadzą się w Polsce miliony ludzi w kościołach, może zamiast narzekać na laicyzację i spadające wpływy z „tacy” warto przystąpić do zaplanowanej i przemyślanej walki, w której każda niedziela będzie okazją do duchowej ofensywy. Kościół trwa i będzie trwał ale pora aby jego kapłani przebudzili się i nabrali odwagi do głoszenia odważnych, zaangażowanych w życie społeczne, kazań. Ambona może stać się ważnym przyczółkiem do walki o dobrą, sprawiedliwą Polskę. Bracia kapłani nie dajcie się zagonić do kruchty i nie ulegajcie szantażowi „apolitycznością Kościoła”. Nabierzcie odwagi i szczerze mówicie do nas o tym co wam w duszach gra. Odwzajemnimy się zaangażowaniem pomocą, uwierzcie w to, że nie będziecie sami.