W rzeczywistości zawsze trwa spór dwóch idei przewodnich Teizmu i Ateizmu. Teizm zakłada istnienie porządkującej idei najwyższej – „tego co Święte”, ateizm głosi ubóstwienie człowieka, jako miary wszechrzeczy. Ateistyczny – co nie znaczy, że wyprany z gnostycyzmu i pewnej eschatologii – jest komunizm. Pierwiastki teistyczne lub panteistyczne nosi każde oblicze liberalizmu. Komunizm prowadzi – w efekcie – do tyranii państwowej, liberalizm do tyranii ponadnarodowych korporacji. Współczesny neokomunizm (spod znaku Szkoły Frankfurckiej) zawarł praktyczny sojusz z liberalizmem i efektem tego jest wspólny atak na wszelkie idee Deistyczne z katolicyzmem na czele. Liberalny panteizm ubóstwił naturę, płeć i wiele innych – cząstkowo i często prawdziwie opisujących świat – zasad wyabstrachowanych z ogólnego opisu świata. Według panteistów świat stwarza się nieustannie sam , bez udziału Boga. To stary spór i zaiste trudno pojąć dlaczego dziś bywa tak zaciemniany i gmatwany. Spraw jest prosta obie strony walki opierają się na wierze. Ateiści wierzą, że nie ma Boga podczas gdy Deiści s przekonani o jego istnieniu i sprawczości. Ateizm też jest religią, w której skoro wyklucza się Pana Boga, to bogiem staje się sam człowiek i ten, w którego sidła prometejsko się popada – zły!
Intuicje, że marksizm w samej swej istocie jest satanistyczny potwierdza biografii samego Marksa – w młodości wyraził cały swój stosunek do eschatologii pisząc niedokończony poemat „Oulanem” (anagram imienia Emmanuel), gdzie wyraził nie tylko swoją nienawiść do chrześcijańskiego Boga, ale nasycił swoich bohaterów wszelkimi możliwymi pierwiastkami zła. W całym poemacie nie ma jednej postaci pozytywnej. Rytuały przedstawione przez poetę Marksa przypominają obrzędy inicjacyjne kościoła szatana. Komunizm – tak jak go Marks rozumiał – jest buntem przeciwko wszelkim instytucjom i obyczajom, które ukształtował świat chrześcijański, ten bunt jest agresywny i niszczący. Marks był wręcz przekonany, że motorem wszelkich działań i to zarówno jednostek jak i mas jest …walka, bunt i siła, które temu muszą towarzyszyć. Trudno się zatem dziwić, że komunizm stosowany – przy wszystkich swoich paradoksach – pochłonął ponad sto milionów ofiar. Marks nazwał religię „opium ludu” i był przekonany, że tylko unicestwienie wszelkich instytucji religijnych może „wyzwolić lud”. Włodzimierz Lenin, który starał się dobudować ideologię do antymarskistowskiego faktu, że rewolucja udała się w kraju, gdzie prawie nie było „klasy robotniczej” i „burżuazji”, poszedł w tym twierdzeniu jeszcze dalej orzekając, że „religia jest opium dla ludu”. Ta drobna z pozoru zmiana semantyczna spowodowała masowej represje wobec cerkwi i kościołów na terenie całego Związku Sowieckiego i krajów przez ten twór zagarniętych. Nigdy nie było takiej skali prześladowania jak po tryumfie bolszewików i ich – chorego na syfilis – wodza. Marks – przy prezentowanym głośno materializmie – był przekonany, że dziejami kieruje niepowstrzymana siła. To pojęcie przejął od Hegla i podobnie rozumiał je jako „duch dziejów”, a więc demiurga realizującego się w historii. Wspólcześni marksiści, na gwałt uciekający od tego określenia, zastosowali kolejną modyfikację myśli Karola Marksa, otóż ludzie z tzw Szkoły Frankfurckiej stwierdzili, że skoro twierdzenie iż „byt określa świadomość” nie przyniosło w praktyce tryumfu marksistów w całym świecie, to po prostu należy je radykalnie odwrócić i orzec, że to „świadomość określa byt”. I znów – niewielka zmiana semantyczna rodzi ogromne konsekwencje, które obserwujemy właśnie dziś. Marksiści przejęli kulturę i edukację i nasycają je… satanistycznymi pierwiastkami. Użycie stje przed obowiązkiem, rozpasanie najniższych popędów określane jest mianem wolności a słynne hasło rewolucji beatników z lat sześćdziesiątych: „zabrania się zabraniać” niedługo znów będzie wrzeszczane na polskich ulicach jako: „róbta co chceta!”.
Nic nie dzieje się przypadkiem a idee posiadają szokujące konsekwencje.